Το επεισόδιο ξεκίνησε. Και εκείνη τη νύχτα, η «Μουσική Βιομηχανία» δεν ήταν πια business. Ήταν ηλεκτρισμός.
Ο τίτλος στην οθόνη του laptop αναβόσβηνε: .
Ξαφνικά, η βαριά σιδερένια πόρτα έτριξε. Ένας ίσκιος στάθηκε στο πλατύσκαλο. Φορούσε ένα δερμάτινο μπουφάν που είχε δει καλύτερες μέρες και κρατούσε μια θήκη κιθάρας γεμάτη αυτοκόλλητα. Το επεισόδιο ξεκίνησε
Ο Λυμπερόπουλος χαμογέλασε με εκείνη την αυτοπεποίθηση του ανθρώπου που έχει φάει τη μουσική πιάτσα με το κουτάλι.— «Θα έρθει. Η βιομηχανία άλλαξε, Ταυλά. Τα $ και τα € δεν κρύβονται πια στα ράφια των δισκοπωλείων, αλλά στα streams. Κι ο Στέλιος ξέρει ότι αν θέλει να ακουστεί ξανά ο ήχος του, το podcast μας είναι η μόνη πύλη.»
— «Αργήσατε», είπε ο Λυμπερόπουλος, πατώντας το "Record".— «Η μουσική δεν αργεί ποτέ», απάντησε ο Στέλιος πλησιάζοντας στο μικρόφωνο. «Απλά περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να προκαλέσει θόρυβο.» γίναμε εμείς η ιστορία»
Η ώρα περνούσε. Το κόκκινο λαμπάκι του "On Air" έμενε σβηστό. Οι δυο τους άρχισαν να αναπολούν. Μίλησαν για τις μέρες των μεγάλων labels, για τα συμβόλαια με τα ψιλά γράμματα, για την άνοδο του ψηφιακού χάους και για το πώς η τέχνη έγινε data.
Στο υπόγειο ενός παλιού κτιρίου στην οδό Στουρνάρη, εκεί που η υγρασία μύριζε παλιό βινύλιο και ζεστούς ενισχυτές, ο και ο Ταυλάς ρύθμιζαν τα μικρόφωνα για το πιο φιλόδοξο επεισόδιο του «Μουσική Βιομηχανία Podcast». είπε ξαφνικά ο Ταυλάς.
— «Περιμένοντας τον Στέλιο, γίναμε εμείς η ιστορία», είπε ξαφνικά ο Ταυλάς.